Σον όρκο σ’ πώς επίστεψα;

Σον όρκο σ’ πώς επίστεψα
και σον Θεόν το τάμα σ’;
Έφυες και εφέκες με
τον πόνον και το κλάμαν

Κάποτε τα ποτάμι͜α πα
ξεραίν’νταν και τελείνταν
Τ’ εμά τα δάκρυ͜α πόσα είν’
’ς σον πόνον να κανείνταν;

Έφαγα τα νεότητα μ’
πουλόπο μ’, ν’ αναμένω
Έρθεν κι εγέντον η ηχρά μ’
φύλλον κιτρινισμένον

Έναν χαπέρ’ σ’ ’κ’ έχω, ψ̌η μ’,
κουράγιον για να δί’ με
και τίναν έχω αδά ση γην
σον κόσμον να κρατεί με;

Με έναν φωτογραφία ζω
κι ατό έχω παρέαν
κι ας σα μαύρα τα δακρόπα μ’
έχασεν την θωρέαν