Αρνί μ’, ντ’ επαρακάλεσα

Άστρον να έτον θ’ ερρούζ’νεν¹
με την παρακαλίαν
και με τα δακρόπα τη ψ̌η σ’
θ’ εσβήουτουν φωτία

Αρνί μ’, ντ’ επαρακάλεσα
για το Θεό σ’, κανείται!
Τ’ εσόν η καρδι͜ά ’κ’ έχ̌’ απέσ’
αίμαν για να χουλείται

Το καρδόπο σ’, πουλόπο μου
κρύον και παγωμένον
Εγάπην ’κ’ έχ̌’ απέσ’ η ψ̌η σ’
καρδι͜άν ευκαιρωμένον

Αρνί μ’, ντ’ επαρακάλεσα
για το Θεό σ’, κανείται!
Τ’ εσόν η καρδι͜ά ’κ’ έχ̌’ απέσ’
αίμαν για να χουλείται

Πώς ν’ αγαπάς και ντό να λες;
Αφού τ’ εσά τ’ ομμάτι͜α
καμίαν ατά ’κ’ έκλαψαν
με τη εγάπ’ς τα δάκρυ͜α

Αρνί μ’, ντ’ επαρακάλεσα
για το Θεό σ’, κανείται!
Τ’ εσόν η καρδι͜ά ’κ’ έχ̌’ απέσ’
αίμαν για να χουλείται