Κωστίκα μ’, ’κι πιστεύ’ ατο

Κωστίκα μ’, ’κι πιστεύ’ ατο
το θάνατο σ’ ακόμαν
Άμον εσέν κεμεντζ̌ετζ̌ήν
πώς έφαεν το χώμαν;

Που λέει αέτσ’ έν’ η ζωή,
ο κόσμος έν’ αΐκον,
ας ορωτά πόσον πονεί
τ’ ορφανόν ο πιτίκον

Κανείς να μη κατηγορά
τα ορφανά ντ’ εφέκα
Για τ’ ατά εγώ ερρώστεσα,
για τ’ ατά ψ̌ην εδέκα