Σον άγνωστον αντάρτεν

Αντάρτη μ’, ανεγνώριμε μ’
αιώνιον ο ύπνο σ’
Με δά̤κρα̤ και αμάραντα
πλεκ’μένον έν’ ο ύμνο σ’

Εθέλεσες ισότηταν,
να φέρτς ελευθερίαν
Και επλερώθες, παλληκάρ’
με σφαίραν σην καρδίαν

Άταφος και αμόναστος
πού κέσ’ επεκοιμέθες;
Ήλε μ’, πού εβασίλεψες;
καμίαν πώς ’κ’ ευρέθες;

Μ’ ατίμετον ηρωισμόν
ας ση ζωήν εδέβες
Αντάρτη μ’, ανεγνώριμε μ’
δικαίωσην ’κ’ επέρες

Αλήγορον πουλίν η ψ̌η σ’
σα επουράνια επήεν
Και -ν- είνας μανίτσαν για τ’ εσέν
σα μαύρα ετυλίεν

Κουτούλα και μαυράχαρος
π’ επέρεν το χαπάρι σ’
Κλαίει, μαλλοχτουπίεται
για τον χαμό σ’ σο γιάνι σ’

Πού καικά τα στουδόπα σου;
απάν’ σ’ αετού φωλέαν
Κείντανε και σκουντουλίζ’νε
θύμπιρον, παρουτέαν

Άτσ̌απα, ποίος ’κ’ έκλαψεν
τη Κωσταντά τον Στύλον;
Αντάμα και τον φίλον ατ’,
τον Κιόλιαλην τον Χρήστον