Του χωρισμού ο πόνον

Πολλά επέραν απ’ εμάς
κι ακόμαν ψαλαφούνε
Θεέ μ’, σα ξένα χώματα
πώς επορούν και ζούνε;

Θεέ μ’, πόσον καιρόν κρατεί
του χωρισμού ο πόνον;
Πότε θα ’φτάμ’ Ανάστασην
εμείς εκεί σον Πόντον;

Τρανόν έν’ το παράπονο μ’
κι ίλιαμ η αδικία
Σ̌κεπάζ’ τη Μαύρη Θάλασσα,
δι͜αβαίν’ τη Μικρασία

Θεέ μ’, πόσον καιρόν κρατεί
του χωρισμού ο πόνον;
Πότε θα ’φτάμ’ Ανάστασην
εμείς εκεί σον Πόντον;

Και σο τεμέλ’ τ’ εμέτερον
χτισμένα πολιτείας
Εμπάλι͜α απάν’ σα κόπι͜α¹ μουν
γεράδες σα καρδίας

Θεέ μ’, πόσον καιρόν κρατεί
του χωρισμού ο πόνον;
Πότε θα ’φτάμ’ Ανάστασην
εμείς εκεί σον Πόντον;