Τ’ άλογο μ’ ετονάτεψα

Τ’ άλογο μ’ ετονάτεψα
κουμπία με ναϊνάδες
Να ελέπ’νε και στολίουνταν
τη χώρας οι νυφάδες
 
Τ’ εμόν του καρίπ’ τ’ άλογον
ας έν’ τονατεμένον
Για τ’ εμέναν η ξενιτει͜ά
να έν’ αφορισμένον
 
Ανάθεμα σε -ν-, άλογον,
το δουκάλ’ σ’ ’κι πιάνω!
Εέμ’νε απ’ οπίσ’ ’ς σ’ εσέν
και την εγάπ’ θα χάνω
 
Επούλτσα τ’ άσπρον τ’ άλογο μ’,
η χώρα θα γελά με!
Ήντζαν έχ̌’ έμορφον κορίτσ’
ατέ η πεθερά μ’ έν’!