Ρεβόλι͜α και σπαθία

Βαρέα κάστρα ερρούξαν
και τρανά πολιτείας
Κι εγώ ογρασ̌εύω ο άχαρον
ν’ αλώνω την καρδία σ’

Ρεβόλι͜α και σπαθία
εμέναν ’κι τρομάζ’νε
Τ’ ομμάτι͜α μ’, ψ̌η μ’, επλάστανε
το κάστρο σ’ να ωρι͜άζ’νε

Η πόρτα σ’ σιδερόφραχτον
και διπλοσπαλιγμένον
Το ανοιγάρ’ θα κλέφτ’ ατο,
αρνί μ’, απέσ’ να εμπαίνω

Ρεβόλι͜α και σπαθία
εμέναν ’κι τρομάζ’νε
Τ’ ομμάτι͜α μ’, ψ̌η μ’, επλάστανε
το κάστρο σ’ να ωρι͜άζ’νε

Θα σαϊτεύω την εγάπ’
σα νόστιμα χ̌ειλόπα σ’
Θ’ αφήνω τη δοντί’ μ’ σημάδ’,
τσ̌ικάρι μ’, σα μαγ’λόπα σ’

Ρεβόλι͜α και σπαθία
εμέναν ’κι τρομάζ’νε
Τ’ ομμάτι͜α μ’, ψ̌η μ’, επλάστανε
το κάστρο σ’ να ωρι͜άζ’νε