Τ’ εμόν το φωταχτέριν

Τυφλόν έτον, τυφλόν,
φως, η καρδία μ’ ’κ’ είχ̌εν!
Χρόνι͜α σκοτία,
ν’ αϊλί εμέναν π’ είχ̌εν

Γλυκύν φεγγοφώς,
τ’ εμόν τ’ Αυγίτε, φεγγοφώς!

Οψέ έρθες, εσύ,
σ’ αφώταγα αστέριν
Είσ’ ο Αυγίτες
τ’ εμόν το φωταχτέριν

Γλυκύν φεγγοφώς,
τ’ εμόν τ’ Αυγίτε, φεγγοφώς!

Τ’ ομμάτι͜α θέλ’νε φως
και την εγάπ’ το ψ̌όπον
Έρθες Αυγίτε,
εύρες σην καρδι͜ά μ’ τόπον

Γλυκύν φεγγοφώς,
τ’ εμόν τ’ Αυγίτε, φεγγοφώς!