Ν’ αϊλί εμέν τον ξενιτέαν

Ν’ αϊλί εμέν τον ξενιτέαν
ντο ζω πάντα σα μακρά
Αχ! Ν’ αϊλί... Αχ! Ν’ αϊλί εμέν!
Άτσ̌απα θα έρ’ται η ώρα
να έρχουμαι σ’ εσέν σουμά;
Αχ! Ν’ αϊλί... Αχ! Ν’ αϊλί εμέν!

Τα καλά τα χρόνι͜α πάγ’νε
Πόσα κι άλλο εγώ θα ζω;
Αχ! Ν’ αϊλί... Αχ! Ν’ αϊλί εμέν!
Κείμαι κα’ με τα μουράτι͜α,
με τον πόνον εγνεφώ
Αχ! Ν’ αϊλί... Αχ! Ν’ αϊλί εμέν!

Όντες είσαι, ψ̌η μ’, σα ξένα
κι άλλο αλήγορα γεράς
Αχ! Ν’ αϊλί... Αχ! Ν’ αϊλί εμέν!
Τρώει σε η αροθυμία
κι ο καημόν τη ξενιτείας
Αχ! Ν’ αϊλί... Αχ! Ν’ αϊλί εμέν!

Ανάθεμά σε, ξενιτείαν,
νέ ακούς και νέ πονείς!
Αχ! Ν’ αϊλί... Αχ! Ν’ αϊλί εμέν!
Την εγάπ’ με μαχ̌αιρέαν
κόφτ’ς και σα δύο χωρί͜εις
Αχ! Ν’ αϊλί... Αχ! Ν’ αϊλί εμέν!

Άσ̌κεμον η ξενιτεία
κι ίλιαμ όντες αγαπάς
Αχ! Ν’ αϊλί... Αχ! Ν’ αϊλί εμέν!
Το ποτήρ’ τη πικρασίας
πίντς ατο δύο φοράς
Αχ! Ν’ αϊλί... Αχ! Ν’ αϊλί εμέν!

Αχ! Τη ξενιτείας χρόνι͜α
ντό πολλά πάντα κρατούν!
Αχ! Ν’ αϊλί... Αχ! Ν’ αϊλί εμέν!
Και τα γράμματα, εμπάλι͜α
μόνον να παρηγορούν
Αχ! Ν’ αϊλί... Αχ! Ν’ αϊλί εμέν!