Τ’ εμόν ο φίλον

Το κεμεντζ̌όπο μ’ έπαιζα
κι ο φίλο μ’ ετραγώδ’νεν
Απέσ’ σην καρδι͜ά μ’ είχα ’τον
κι απέσ’ άλλος ’κ’ εχώρ’νεν

Ο φίλο μ’, ο φίλο μ’,
τ’ εμόν έτον ο φίλον
Η λύρα μ’ εμουρδούλιζεν
μανάχον μετ’ εκείνον

Μαζί και πού ’κ’ επήγαμε!
Ση γης τα θαλασσάκρι͜α
Με το τραγούδι ση χαράν
εστάλιζεν τα δάκρυ͜α

Ο φίλο μ’, ο φίλο μ’,
τ’ εμόν έτον ο φίλον
Η λύρα μ’ εμουρδούλιζεν
μανάχον μετ’ εκείνον

Φίλος τον φίλον όντες χάν’
ματούται η καρδία τ’
Άλλο ’κι λέει και ’κι γελά,
θα κλαίει πάντα η ψ̌η ατ’

Ο φίλο μ’, ο φίλο μ’,
τ’ εμόν έτον ο φίλον
Η λύρα μ’ εμουρδούλιζεν
μανάχον μετ’ εκείνον

Ο φίλο μ’, ο φίλο μ’,
τ’ εμόν έτον ο φίλον
Η λύρα μ’ εμουρδούλιζεν
μανάχον μετ’ εκείνον