Του Γεσήφ

Όλεν φορείς και αναλλά͜εις
και τερείς σ’ αϊνιάδες
Παίρτς τσαλιφώντς σον πρόσωπο σ’
έναν σουρίν πογιάδες

Ικρι͜άχ εποίκες το σπαρέλ’
την τσόχαν τη φοτά σ’ -ι
Ετσατσαλώθες κι εχπάστες
ατσ̌ά πού κέσ’ θα πας -ι;

Τα χ̌είλια κατακόκκινα
κι η καρδι͜ά καφουρίζει
Ερρούξες απ’ οπίσ’ ’ς σ’ αγούρτς
και πολεμάς ν’ αντρί͜εις -ι

Το έναν ’κι κανείται σε,
θέλτς τα δύο εγκάλιας
Ευτάς τον κύρη σ’ πάγγελον
Παγγέλαστον τη μάνα σ

Εκλείδωσεν την πόρταν ατ’ς
κι επέρεν τ’ ανοιγάρι͜α
Κανείς ’κι ’ξέρ’ πού θα δι͜αβαίν’
και πορπατεί ληγάρι͜α

Ατό ’κι απικρατεύκεται
ερρούξεν αποπίσ’ ι-μ’
Εσόκεψεν την τσόχα μο(υ),
ετσέρτσεν το καμίσι μ’