Η κεμεντσ̌έ

Ν’ αγαπάς την κεμεντζ̌έ σ’
το τοξάρι σ’, την γαϊτέ σ’
όπως αγαπάς το ταίρι σ’
και να μη τρομάζ’ το χ̌έρι σ’

Κεμεντζ̌έ μ’, τσ̌αλά-τσ̌αλά,
αν ’κι παί͜εις καλά-καλά
κρούγω κα’, τσακώνω σε,
κάθουμαι και / ξαν κλαίγω σε

Το παράπονο σ’ ’κι λες,
ντό χολά̤σ̌κεσαι και κλαις;
Σεβνταλή κεμεντζ̌ετσ̌ή,
έφαε σε -ν- η κουτσ̌ή

Κεμεντζ̌έ μ’, τσ̌αλά-τσ̌αλά,
αν ’κι παί͜εις καλά-καλά
κρούγω κα’, τσακώνω σε,
κάθουμαι και / ξαν κλαίγω σε

Καπαάτ’ σ’ ατό μη σύρτς
και ρακόπα να μη πίντς
Μη τσακώντς την κεμεντζ̌έν
και κλαινί͜εις εσύ εσέν

Κεμεντζ̌έ μ’, τσ̌αλά-τσ̌αλά,
αν ’κι παί͜εις καλά-καλά
κρούγω κα’, τσακώνω σε,
κάθουμαι και / ξαν κλαίγω σε