Το Μπέλες/Ο γέρον κι η γραία

Και σο Μπέλες, μάνα μ’,
σην οροσειράν
και -ν- εφέκα το κορμόπο μ’
σο καφούλ’ καικά

Εντώκανε με τα σφαίρας
σο ψ̌όπο μ’ απέσ’
και -ν- εφέκα το κορμόπο μ’
σ’ ορμόπον απέσ’

Και -ν- η χλαίνη μ’ εγομώθεν
όλον αίματα
Το αρνόπο σ’ ντ’ εσκοτώθεν
’κ’ έτον ψέματα

Η μάνα μ’ ’κ’ εξέρει͜ ατο,
ο κύρη μ’ ’κι ζει
Πώς εφέκαν το κορμόπο μ’
απέσ’ σο γιαζίν

Μάνα, έλα αράεψον
εύρηκον τον τόπο μ’
Και έναν κερόπον
άψον σο ταφόπο μ’

Εχ!/Και μανίτσα μ’, έλα
χτίσον με ταφίν
Μάζεψον τα κομματόπα μ’,
το γιαβρί σ’ ’κι ζει

♫

Ο γέρον κι η γραία
πορπατούν βαρέα
Έρθανε σο τέλος τη ζωής
Ο γέρον ερρούξεν,
τη γραία εκούξεν
«Νώμα το χ̌ερόπο σ’, λελεύω την ψ̌η σ’!»

Κάθουν, αναπάουν
και -ν- ορωματι͜άουν
ση ζωήν ατουν ντ’ επέρασαν
Τα χρόνι͜α ντ’ ευτάνε
τοι νέοις έσπρυνανε
και -ν- αρ’ ούλ’ ξ(αν) ατείν’ εγέρασαν

Αέτσ’ έν’ ο κόσμον
’κ’ είμες εμείς μόνον,
όσοι γεννίουν ν’ αποθάν’νε
Μόνον τα ραχ̌ία
ατά ’κ’ έχ’νε ψ̌ήα
και χρόνι͜α, ζαμάνι͜α απομέν’νε