Λίρας πουθέν’ ’κ’ ευρίουνταν

Πού έν’ η μάνα μ’, πού έν’ ο κύρη μ’
πού είν’ τ’ αδέλφι͜α μ’, και η γαρή μ’
να γουρταρεύ’νε εμέν τον μαύρον
και -ν- αποπέσ’ ’ς σην φυλακήν;

Πάνε τα χρόνι͜α μ’ έφυγαν,
εδέβεν η ζωή μ’
Τα νεότητα μ’ έφαγα
απέσ’ σην φυλακή

Λίρας πουθέν ’κ’ ευρίουνταν,
σην φυλακήν επέμ’να
Μουράτι͜α ’κ’ έχω ση ζωή μ’,
τον θάνατο μ’ ενέμ’να

Η γαρή μ’ πολλά νέισσα έν’
και μικρά τα μωρά
’Γώ είμαι στούδι͜α και πετσίν
σα φυλακάς αφκά

Εγάπη μ’ τα μωρά μη κλαίν’,
μη κλαίει και η καρδία σ’
Εξέρω ντ’ ’α φορτούσαι εσύ
βάσανα τυραννίας

Άμον λιθάρ’ και σίδερον
ευτάω υπομονήν
Η υγρασίαν έφαεν
τ’ άχαρον το κορμί μ’

Λίρας πουθέν ’κ’ ευρίουνταν,
σην φυλακήν επέμ’να
Μουράτι͜α ’κ’ έχω ση ζωή μ’,
τον θάνατο μ’ ενέμ’να

Ο Χάρον γυροκλώσ̌κεται
και είναν - είναν παίρ’
Σε καν’νάν, μάνα, ’δέν μη λες,
ο Χάρον γιανασ̌εύ’