Η ψ̌η σ’ ευχαριστίεται

Άμον αχάντ’ εγέντονε
η εγάπη σ’, πουλόπο μ’
Τριγύλ’, τριγύλ’ απέσ’ σην ψ̌η μ’
γεράδες σο καρδόπο μ’

Συ εμέν πολλά τυρα̤ννί͜εις
αρ’ άμον τον Χριστόν -ι
Και κουβαλώ ο άχαρον
σ’ ωμία απάν’ σταυρόν -ι

Πάω για να σπανι͜άουμαι
και φτιλακίζ’ το ψ̌όπο μ’
Φουρκίουμαι και ψαλαφώ
ας σα χ̌έρι͜α σ’ νερόπον

Πατείς τη γούλα μ’ κι άλλ’ αφκά,
θα βάλτς με απέσ’ σο χώμαν¹
Η ψ̌η σ’ ευχαριστίεται,
ντό θα ’φτας με -ν- ακόμα;