Κιζ-Καλεσί

Το Κιζ-Καλεσί¹ ψηλόν,
έναν με τον ουρανόν!
Τα κορτσόπα ας σην Πάφραν
έστεσαν εκεί χορόν

Πέντε - έξ’ ας σο Ασάρ,
εφτά ας σο Καπού-Καγιά
Κι έναν δωδεκάχρονον
λες και άμον Παναγιά

Κεστενέ και Καρακιόλ,
με τα δάκρυ͜α είναι όλ’
Το Κιζ-Καλεσί τερούν
και τα ψ̌ήα τουν πονούν

Τα κορτσόπα σο χορόν
κι έναν-έναν σον κρεμόν
Κι ο τερέμπεης ’κ’ εξέρ’,
λυτρωμός έν’ γιά κουρπάν’;
Νε τερέμπεη Χασάν,
λυτρωμός έν’ γιά κουρπάν’;

Το Κιζ-Καλεσί ψηλόν,
εκειαπάν’ έν’ κι ο Θεόν
Τα κορτσόπα σον κρεμόν
ρούζ’νε με χαμόγελον

Το Κιζ-Καλεσί ψηλόν
εκειαπάν’ έν’ κι ο Θεόν
Τα κορτσόπα σον κρεμόν
ρούζ’νε με χαμόγελον