’Κ’ επορώ

’Κ’ επορώ να ανασπάλλω,
ντό θα ’ίνουμαι εγώ;
’Κ’ επορώ να ησυχάζω,
άστρεν είμαι δίχως φως

Έφυες κι έρθανε χ̌ι͜όνι͜α,
πάντα έχω χ̌ειμωγκόν
’Κι λαλούν άλλο τ’ αηδόνια
ερημώθεν και η ψ̌η μ’

Κάθαν μέραν αναμένω
να έρ’ται η άνοιξη σην ψ̌η μ’
να ελέπω τ’ ομματόπα σ’
και φωτίεται η ζωή μ’