Εβγαίν’ ο φέγγον για τ’ εμέν

Εβγαίν’ ο φέγγον για τ’ εμέν,
πουλόπο μ’, την ημέραν
Εφέκες με κι ενέσπαλα
πώς έν’ η καλημέρα

Τ’ ομμάτι͜α μ’ εσκοτείνεψαν,
το ψ̌όπο μ’ εβρουλίεν
Και η καρδία μ’ για τ’ εσέν
άμον κερίν ελύεν

Ντό εχρωστώ σε, έμορφο μ’ / κορτσόπο μ’,
κι ατόσον υποφέρω;
Ξημέρωμαν χωρίς εσέν
να λέω πως ’κι θέλω

Εβγαίν’ ο φέγγον για τ’ εμέν,
πουλόπο μ’, την ημέραν
Χωρίς εσέν σον κόσμον έν’
το ψ̌όπο μ’ σον αέρα