Το άγωμαν κι η ὲλα σ’

Το άγωμα σ’ ’κι σύρκεται,
σην ὲλα σ’ σ̌ασ̌ιρεύω
Το φέψιμο σ’ νερι͜άσκουμαι,
την ὲλα σ’ αβλαεύω

Το άγωμα σ’ θα παίρ’ την ψ̌η μ’,
η ὲλα σ’ θ’ αναστέν’ με
Αν έν’ να φεύ’ς, αούτο η γης
ας σ̌κίεται και παίρ’ με

Η ὲλα σ’ έν’ γλυκύν κρασίν
την ψ̌η μ’ που γαλενίζει
Το άγωμα σ’ φαρμακερόν
την καρδι͜ά μ’ κατασ̌κίζει