Ήλιος εβγαίν’ όντες γελάς

Ήλιος εβγαίν’ όντες γελάς
κι όντες κλαις βασιλεύει
Κι όντες τερείς αφκά καικά,
δεισών’ και σκοτεινεύει

Το καλυβόπο μ’ έν’ κουσνόν,
’κι παίρ’ απάν’ ο ήλιον,
Η καρδι͜ά μ’ ελεμλιάεψεν
κι εσάπεν άμον ξύλον

Ατά τ’ ομμάτι͜α σ’ τ’ έμορφα
έ͜εις ατα μαθεμένα,
Κλώ͜εις ατα να τερούν αλλού
κι ατά τερούν εμένα

Ετσ̌άκλιξεν ο ουρανόν,
’πασ̌λάεψεν να βρέχ̌ει,
Τ’ ορμία εδι͜απάτεσα,
τ’ αρνί μ’ ’κ’ έν’ αδακέσ’-ι