Λελεύω, θεία μ’, τα στύπας ι-σ’

Λελεύω, θεία, τα στύπα σ’
και το χαλκοτσουκόπο σ’
Και ντό πολλά αγαπά με
το μικρόν το κορτσόπο σ’!

Εγώ του καρίπ’ ο παιδάς
με τα πανέν’ τσ̌αρχόπα
Αέτσ’ πα -ν- αγαπούνε με
τση χώρας τα κορτσόπα

Ατά τ’ ομμάτι͜α σ’ τ’ έμορφα,
τ’ οφρύδι͜α σ’ τα συρμένα
Εσέναν δείκ’νε -ν- έμορφον
και βρουλίζ’νε εμένα

Πάντα σ’ εσέν ολόερα
πώς τριυλίζ’ ο νους ι-μ’!
Εσέναν αν ’κι δίν’νε με
θα σκοτώνω ολουνούς-ι