Ανάθεμα σε ξενιτει͜ά

Ανάθεμα σε, ξενιτει͜ά,
Σον τόπο σ’ ντο κρατείς με
Εμαύρυνες το καρδόπο μ’,
Εμέν ξάι ’κι πονείς με

Ντο σύρω εγώ ο άχαρον
αδά σα μαύρα ξένα;
Τη κάκου πώς επέρασεν
ο κόσμον απ’ εμέναν;

Τα τερτόπα ντο σύρω εγώ
σο τσ̌όλ’ την ξενιτεία
Το κιφάλι μ’ εγόμωσαν
άσπρα χ̌ι͜όνι͜α μαλλία

Μερών’ ο Θεόν και βραδύν’,
ομμάτ’ απάν’ ’κι παίρω
Ατσ̌ά τ’ εμόν αούτ’ το χάλ’
ως πού θα πάει; ’κ’ εξέρω