Τα πέτρας θρυμμουλίουν

Νυφόπον όθεν πορπατείς
τα πέτρας θρυμμουλίγ̆ουν [ψ̌η μ’]
Νασάν εκείνα τα χ̌έρι͜α μ’
σα μὲσα σ’ ντο τυλίγουν [ψ̌η μ’]

Όλι͜α σ’ αγνά και θαμαστά,
εσ̌άσ̌εψα κι επέμ’να [ψ̌η μ’]
Αΐκον πλάσμαν τη Θεού
σ’ εμόν το γιάν’ εθέλ’να [ψ̌η μ’]

Χάρτσον με, κόρη μ’, την εγάπ’
και κάτ’ να ερωτώ σε -ν [ψ̌η μ’]
Πόσα φοράς να προσ̌κυνώ
και μίαν να φιλώ σε -ν; [ψ̌η μ’]

Έλα, πουλί μ’, ας φεύομε -ν
αδά σην εβδομάδαν [ψ̌η μ’]
Ο ήλι͜ον πα εζέλεψεν
τ’ εσόν την εμορφάδαν [ψ̌η μ’]ad