Μάνα, μη κλαις και μη πονείς

Μάνα, μη κλαις και μη πονείς
και νουνί͜εις για τ’ εμένα
Η ξενιτει͜ά έτον μακρά,
ντ’ εφήν’νες με κι επέγ̆’να;

Σα ξένα ντο τρως το ψωμίν
τάτ’ ’κ’ έχ̌’, άμον χορτάρ’ έν’
Μάνα, εσύ εποίκες με
κι η ξενιτει͜ά -ν- εχάρεν

Σην ξενιτείαν τ’ έρημον
κι απέσ’ ση χώραν χώρα
Αδά ο ήλιον ’κι χουλέν’,
δεντρόν ’κ’ ευτάει εβόραν

Σην ξενιτείαν, σα μακρά,
πάντα σκοτίαν πίσσα
Αδά το ψωμίν ’κι χορτάζ’,
νερόν ’κι κόφτ’ την δίψαν