Μεταξοζύγιστον

Αρνί μ’ μεταξοζύγιστον,
χ̌αίρουμαι είμαι ταίρι σ’
’Ποίκα κρεβάτ’ την εγκάλια σ’,
μαξιλάρ’ το σπαλέρι σ’

Τένι-τένι, τένι-τένα,
το πουλί μ’ μαναχόν κι ένα!
Τένι-τένι, τένι-τα,
τα κρίματα μουν πολλά!

Σαρίν αρνόπο μ’ και μικρόν,
σην εγκάλια μ’ ντο κείσαι
Ας ση Θεού τα θάματα
το τρανόν εσύ είσαι

Τένι-τένι, τένι-τένα,
το πουλί μ’ μαναχόν κι ένα!
Τένι-τένι, τένι-τα,
τα κρίματα μουν πολλά!

Με το κοντύλ’ν ατ’ το χρυσόν
έβαψεν τα μαλλία σ’
και με το χ̌ι͜όν’ ας σα ραχ̌ι͜ά
τ’ άσπρα ’ποίκεν τα ψ̌ήα σ’!

Τένι-τένι, τένι-τένα,
το πουλί μ’ μαναχόν κι ένα!
Τένι-τένι, τένι-τα,
τα κρίματα μουν πολλά!

Με το χρώμαν τη θάλασσας
έβαψεν τ’ ομματόπα σ’
Αν ψαλαφούνε με θέκω
το ψ̌όπο μ’ σα χ̌ερόπα σ’

Τένι-τένι, τένι-τένα,
το πουλί μ’ μαναχόν κι ένα!
Τένι-τένι, τένι-τα,
τα κρίματα μουν πολλά!