Εκεί που πας, νε άντρα μου

-Το άλογο σ’ γιατί σελώντς,
άντρα μ’ και παλληκάρι μ’;
Γιατί εζώστες τ’ άρματα σ’,
άντρα μ’, και μέρ’ εχπάστες
κι αφήντς οπίσ’ την κάλη σου
με γούλαν κρεμαμένον;

-Εγώ είμαι πολεμιστής,
Ακρίτας και αντάρτης
Αδούλωτον η γενεά μ’,
ελεύθερον η ράτσα μ’
Σα σύνορα αχπάσκουμαι
με τ’ άλλα παλληκάρι͜α

-Ατού που πας, νε άντρα μου,
έπαρ’ κι εμέν εντάμαν
Να μαειρεύω το φαΐ σ’,
να στρώνω το κρεβάτι σ’
’Ίνουμαι χώμαν και πατείς,
γεφύριν και δι͜αβαίνεις

-Εκεί που πάω, κάλη μου,
γυναίκες ’κι δι͜αβαίν’νε
’Κι μαειρεύ’νε, ούτε τρών’,
’κι στρών’νε, ’κι κοιμούνταν
Έχ’νε τα χ̌έρι͜α μαξιλάρ’
και το σπαθίν κρεβάτι