Τ’ άλογον

Τ’ άλογον όντες θα σιμώντς
πρώτα πρέπ’ ν’ αξ̌αεύ’ς -ι
Εσύ -ν- αξ̌άεμαν ’κι σ’κώντς,
άμον ντ’ ελέπ’ς με φεύ’ς -ι

Όθεν εγροικάς ’κι θα τρως,
θυμόν μη τουουτεύ’ς -ι
Λαγός ντο ’κ’ εβγαίν’ το καφούλ’,
τυφέκ’ μη τουτουρεύ’ς -ι

Εσύ κρατείς το γιατρικόν
εμέν ντο θα λαρώνει
Ατό τ’ άπιστον τ’ ινιάτι σ’
πότε θα χαλαρώνει;

Καλλίον να έμ’νε σ̌κύλος
κι ερίαζα την πόρτα σ’
Εκράτ’νες με -ν- ας σο δουκάλ’
όντες θ’ εποίν’νες βόλτας

Καρή να μη λες μυστικόν,
σ’ ατέν ωμίν μη θέκ’ς -ι
Κουντζίν απέσ’ ατ’ς ’κι αναλεί,
χαμάν σύρ’ ατο έξ’ -ι