Οσήμερον τρανόν χαράν

Οσήμερον τρανόν χαράν,
εφώταξεν η μέραν
Άμον αητέντς έν’ ο γαμπρόν,
η νύφε περιστέραν

Νυφούλα μου, το νυφικό σ’
απόθεν έν’ παρμένον;
Έναν κομμάτ’ έν’ ουρανός,
αγγέλ’ έχ’ν’ α’ ραμμένον

Καμαρωτός κρατεί ο γαμπρόν,
νυφούλα μου, το χ̌έρι σ’
Σύντροφος έντον ση ζωή σ’
και σην εγάπην ταίρι σ’

Ριζόπον να ριζώνετε
και σα μαλλία χ̌ι͜όνι͜α
Χρόνι͜α χρυσά να ελέπετε,
παιδία και εγγόνια

Ο εις τον άλλον την εγάπ’
να παίρετεν και δί’τεν
Και -ν- άμον τα κουφέτα σουν
γλυκύν ζωήν να ζείτε

Να ζούνε και να χ̌αίρουνταν
τα δύο αγαπημένα
Ο Θεός χρόνι͜α να δί’ ατ’ς-ε
πολλά κι ευτυχισμένα