Χ̌ερομύλι͜α είν’ τ’ ομμάτι͜α σ’

Ση χαμαιλέτε σ’ έρθα εγώ
ν’ αλέθω τα κοκκία μ’
Ας δίγω σε για αλεστικά,
κορτσόπο μ’, την καρδία μ’

Χ̌ερομύλι͜α είν’ τ’ ομμάτι͜α σ’,
τη χαμαιλέτεν έχ’νε
Όταν τερούν’ εμέν, αρνί μ’,
το καρδόπο μ’ αλέθ’νε

Ας απομένω μετ’ εσέν
και τη βραδήν κοιμούμες
Φιλώ σε και φιλείς ’μένα
κι εντάμα ν’ αλευρούμες

Χ̌ερομύλι͜α είν’ τ’ ομμάτι͜α σ’,
τη χαμαιλέτεν έχ’νε
Όταν τερούν εμέν, αρνί μ’,
το καρδόπο μ’ αλέθ’νε

Άλλο ’κι κλώσκουμαι σ’ οσπίτ’,
αδακά θ’ απομένω
Και τ’ άλογο μ’ ας πάει ψοφά
σην αραπάν δεμένον

Χ̌ερομύλι͜α είν’ τ’ ομμάτι͜α σ’,
τη χαμαιλέτεν έχ’νε
Όταν τερούν’ εμέν, αρνί μ’,
το καρδόπο μ’ αλέθ’νε