Οι ξεριζωμέν’

Ξεριζωμέν’, ξεσπιτωμέν’,
φορτωμέν’ τα ποχτσ̌άδας
[Βάι! ν’ αϊλί εμάς!]
Σην ψ̌ην εμουν ενοίγανε
αγιάτρευτα γεράδας
[Βάι! ν’ αϊλί εμάς!]

Η Μαύρη Θάλασσα ελέπ’
τα ορφανά με δάκρυ͜α
[Βάι! ν’ αϊλί εμάς!]
Ξεσπάει και κρούει τα κύματα
σ’ όλι͜α τα θαλασσάκρι͜α
[Βάι! ν’ αϊλί εμάς!]

Ταραμονή και βάιναση,
ταγουτεμέν’ σα χρόνι͜α
[Βάι! ν’ αϊλί εμάς!]
Με τα δάκρυ͜α τ’ εμέτερα
λύουν όλι͜α τα χ̌ι͜όνι͜α
[Βάι! ν’ αϊλί εμάς!]

Νε καπιτάνε, σο τιρέκ’
άσπρα πανία σ’κώσον
[Να λελεύω σε!]
και σο Αιγαίον το καράβ’,
λελεύω σε, για κλώσον!
[Να λελεύω σε!]