Τον σεβνταλήν τον άνθρωπον

Για τ’ εσέναν σην φυλακήν,
[λελεύω σε!]
για τ’ εσέν σο χαπίς -ι
[ντό να ’ίνουμαι;/ποδεδίζω σε!]
Τα σίδερα ση γούλα μ’ είν’
[λελεύω σε!]
κι ο νους ι-μ’ έν’ οπίσ’ -ι
[να λελεύω σε!]

Αρνόπο μ’, επουσ̌μάνεψα
[ν’ αϊλί εμέν!]
και -ν- ασ’ τ’ εγεννεπλάστα
[ντό να ’ίνουμαι;]
Τον κόσμον ικρι͜άχ εποίκα
[λελεύω σε!]
κι ατέναν ενερι͜άστα
[ντο να ’ίνουμαι;]

Σεβνταλής όντες αρρωσταίν’
[ν’ αϊλί εμέν!]
σο γιάν’ ατ’ ξάι μη πάτε
[ντό να ’ίνουμαι;/να λελεύω σε!]
Αφήστε͜ ατον ας υποφέρ’,
[λελεύω σε!]
ας πάει ψοφά και χάται
[ν’ αϊλί εμέν!/ντό θα ’ίνουμαι;]

Τον σεβνταλήν τον άνθρωπον,
[ν’ αϊλί εμέν!]
μάνα, πολλά λυπούμαι
[ντό να ’ίνουμαι;]
Εδέβεν σο κιφαλόπο μ’
[ν’ αϊλί εμέν!]
’κι αφήν’ με να κοιμούμαι
[ντό να ’ίνουμαι;]