Όντες θα κρούει ο Εσπερινός

Όντες θα κρούει ο Εσπερινός,
πονεί η ψ̌η μ’, δα̤κρύζω
Θυμούμαι τα νεότητα μ’
και τη ζήση μ’ κλαινίζω

Ατώρα ας σ’ εσκοτείνεψεν,
επέμ’να περισ̌άν’-ι
Εχάσα το μικρόν τ’ αρνί μ’
σον κόσμον αδ’ απάν’ -ι

Όντες θα κρούει ο Εσπερινός,
ο ήλες βασιλεύει
Απ’ εμπροστά μ’ δι͜αβαίν’ τ’ αρνί μ’
και σην δείσαν κονεύει

Ατώρα ας σ’ εσκοτείνεψεν,
επέμ’να περισ̌άν’-ι
Εχάσα το μικρόν τ’ αρνί μ’
σον κόσμον αδ’ απάν’ -ι

Όντες θα κρούει ο Εσπερινός
κι η ζωή μ’ θα τελείται
Σον άλλον κόσμον η καρδι͜ά μ’
με τ’ εσόν θα χουλείται

Ατώρα ας σ’ εσκοτείνεψεν,
επέμ’να περισ̌άν’-ι
Εχάσα το μικρόν τ’ αρνί μ’
σον κόσμον αδ’ απάν’ -ι