Πατέρα πονεμένε

Τρανόν έν’ το παράπονο σ’,
πατέρα πονεμένε
Πολλά παιδία ετράνυνες,
έναν σουμά σ’ ’κ’ επέμ’νεν

Όλα όντες ετράνυναν
εφέκανε σε υείαν
’Φέκανε σε παράπονα
και γεραλίν καρδίαν

Πολλά έτον η υπομονή σ’,
ολίγα τα ημέρας
Το ρόλο σ’ έπαιξες σωστά
άμον καλός πατέρας

Σα τελευταία ώρας ι-σ’
κανείς ’κ’ έτον σο γιάνι σ’
ολίγα αγριολούλουδα
να εθήκ’νεν απάν’ ι-σ’