Σουμά σα ξημερώματα

Σουμά σα ξημερώματα
[Ν’ αϊλί εμέν!]
εξέβαν δύο -ν- άστρα
[γιαρ-γιαρ/τσ̌άνουμ γιαρ-γιαρ]
Τ’ έναν ομοι͜άζ’ τον πρόσωπο σ’,
[Ν’ αϊλί εμέν!]
τ’ άλλο τα ψ̌ήα σ’ τ’ άσπρα
[γιαρ-γιαρ/τσ̌άνουμ γιαρ-γιαρ]

Είδα σε οψέ κι οσήμερον,
[Ν’ αϊλί εμέν!]
καλόν να έν’ ιδέα σ’
[γιαρ-γιαρ/τσ̌άνουμ γιαρ-γιαρ]
Το αίμα μ’ εκολύμπανεν
[Ν’ αϊλί εμέν!]
απέσ’ σην εμποδέα σ’
[γιαρ-γιαρ/τσ̌άνουμ γιαρ-γιαρ]

Όλεν την νύχταν λάσκουμαι
[Ν’ αϊλί εμέν!]
και -ν- οξ̌ουκέσ’ ’κι μένω
[γιαρ-γιαρ/τσ̌άνουμ γιαρ-γιαρ]
Σουμά σα ξημερώματα
[Ν’ αϊλί εμέν!]
ας σ’ εγκαλόπα εβγαίνω
[γιαρ-γιαρ/τσ̌άνουμ γιαρ-γιαρ]

Που είπανε ας είπανε,
[Ν’ αϊλί εμέν!]
που λέν’ ας πάν’ να λένε
[γιαρ-γιαρ/τσ̌άνουμ γιαρ-γιαρ]
Εμείς ας αγαπίουμες
[Ν’ αϊλί εμέν!]
κι οι τουσ̌μάν’ ας πάν’ κλαίγ’νε
[γιαρ-γιαρ/τσ̌άνουμ γιαρ-γιαρ]