Σα ψηλά πουλί μ’ μη πας

Σα ψηλά, πουλί μ’, μη πας
θα τσακών’νε τα φτερά σ’
Πέταξον σα χαμελά
κι άφ’ς ατα τα παλαλά

Μάνα, εμέν μη τερείς
να κρατείς με ’κ’ επορείς
Η ζωή έν’ σα ψηλά,
’κ’ επορώ σα χαμελά

Γιατί λες αέτσ’, πουλί μ’,
και μαυρύντς τ’ απέσ’ την ψ̌η μ’;
Τα νεότητα σ’ ’κι τσ̌ού͜εις,
’κι φοάσαι γιάμ’ θα ρού͜εις;

Μάνα, αέτσ’ έν’ η ζωή,
σ’ έναν τόπον ’κ’ εχωρεί
Μη κομπών’ εσέν κανείς,
αν ’κι ρού͜εις, μάνα, ’κι ζεις!

Ποίσον, ρίζα μ’, ήντι͜αν θέλτς
αμὰ έναν ας εξέρτς
Η μάνα όσο ντο ζει,
να μη λέει ’κ’ επορεί

Μάνα, πέει με ήντι͜αν θέλτς!
Εσύ απ’ ατά ’κ’ εξέρτς
Να πετά που ’κ’ επορεί
’κ’ έχ̌’ αξίαν η ζωή