Εξέβεν η νεόνυφος

Εξέβεν η νεόνυφος
πουρνόν-πουρνόν Δευτέραν
Τα στράτας ’πέρεν να σπογγίζ’
άν’ - κα’ όλ’ την ημέραν

Σην πεθεράν ατ’ς θέλ’ να δείκ’
τεάμ’ την προκοπήν ατ’ς
Εφάνθανε τα ψ̌όπα ’θε
κι έκρυψεν την ντροπήν ατ’ς

Εσύ εμέν εγάπανες,
ατόνα ντό επέρες;
Τσ̌εχέλ’κον ντ’ εληγόρανες;
Την παντρειάν ντ’ εθέλ’νες;

Ατώρα σα κιοσ̌έδες κλαις,
ε! νύφε μ’, για το χάλι σ’
Εμέν τέρεν κι ανάσπαλον
και τίμα το στεφάνι σ’