Όντες, πουλόπο μ’, πορπατείς

Όντες, πουλόπο μ’, πορπατείς
η θάλασσα τσουρούται
Τα ποταμόπα σταματούν,
άγγελος παλαλούται

Εσύ τ’ εμόν η θάλασσα,
ο ήλιον, το τσ̌ιτσ̌έκιν,
τη πλάσης το αγγελικόν
και τη ζωής φαρμάκιν

Όντες, γιαβρόπο μ’, πορπατείς
ο ήλιον ’κι χασ̌εύει
Ο φέγγον παίρ’ τ’ αστρόπα του,
κάθεται κα’ και κλαίει

Εσύ τ’ εμόν η θάλασσα,
ο ήλιον, το τσ̌ιτσ̌έκιν,
τη πλάσης το αγγελικόν
και τη ζωής φαρμάκιν

Όντες, αρνόπο μ’, πορπατείς
τσ̌ιτσ̌έκ’ πουθέν ’κι ανθίζει
Μηδέ πουλόπον κελαηδεί
και ’κι καλοκαιρίζει

Εσύ τ’ εμόν η θάλασσα,
ο ήλιον, το τσ̌ιτσ̌έκιν,
τη πλάσης το αγγελικόν
και τη ζωής φαρμάκιν