Ένας αητέντς ’κι δί’ την ψ̌ην

Τ’ αμάραντα μαραίν’ντανε
και τα σιδέρ’τα λύουν
Ένας αητέντς ’κι δί’ την ψ̌ην,
[έι, έι, έι] δάκρυ͜α ’κι πρέπ’ να ’κχ̌ύουν

Τη κεμεντζ̌ές το παίξιμον
τον Άδ’ εχαρεντέρτσεν
Πασ̌τάν τ’ αγγέλτς εκλαίνιξεν,
[έι, έι, έι] το Χάρον εφοβέρτσεν

Εσύ κράτ’, Χάρε, το σπαθίν
κι ο Γώγον το τοξάρι
και κλώστ’ ερώτα ας λέγω σε
[έι, έι, έι] «Ποίος έν’ παλληκάρι;»

Τοξάρ’ πουθέν ’κ’ ευρίεται
σον κόσμον δεν υπάρχει
αέτσ’ γλυκά να κελαηδεί
[ψ̌η μ’, ψ̌η μ’, ψ̌η μ’] άμον τη Πατριάρχη

Χάρε, ακόντσον το σπαθί σ’,
όσον ντο θέλτς σ’ ακόνι σ’
Εσύ το Γώγον ’κ’ επορείς
[έι, έι, έι] να φέρτς ατον σ’ αλώνι σ’