Τ’ ομματοτσ̌άτσ̌ι͜α σ’

Τ’ ομματοτσ̌άτσ̌ι͜α σ’ είν’ πολλά,
τ’ οφρύδι͜α σ’ κι άλλο λίγα
Αρνόπο μ’, όντες είδα σε
άμον το χ̌ιόν’ ελύγα

Τρυγονόπο μ’, χάρ’ τον καιρό σ’,
ύστερα πουσ̌μανεύ’ς -ι
Τοι γεροντάδες ορώτα
εμέν αν ’κ’ ινιανεύ’ς -ι

Άμον τ’ αρνί μ’ ’κ’ ευρίεται
σ’ όλιον την οικουμένη
Εγώ απ’ ατό ’κ’ εχόρτασα
κι ατό πα -ν- απ’ εμέν-ι

Τα δάκρυ͜α ’θ’ εκυλίουσαν
Καλομηνέσ̌’ χαλάζι͜α
Εγώ -ν- επαρακάλν’ ατο
κι ατό ’ποίν’νεν τα νάζι͜α