Düz

Ε πεμπελιδόφυτον,
έκλισαν τα κλαδία σ’
Ε μικούτικον πατσή,
να τρώγω τη λαλία σ’

Σην τσ̌έπη μ’ λεφτοκάρυ͜α
θαρρούν έχω παράδες
Τον χρόνο γυροκλώσκουμ’
με ποία μουταράδες

Τ’ ομμάτα̤ σ’ με τ’ ομμάτα̤ μ’
ομοι͜άζουν τ’ έναν τ’ άλλο
Άγομ’ ειπέ τη μάνα σ’
ν’ επαίρουμ’ τ’ έναν τ’ άλλο

Τα μπιρμπίλα τ’ ορτάρα̤
τη σεβντά μ’ είναι τάρα̤
Έσωσεν ντ’ εφύσεσαν
του κ̌υρού μ’ τα σαχτάρα̤