Το γεργάν’ σ̌κεπάουμαι

Οφέτος ’κ’ έρθεν άνοιξην, 
’κ’ έρθεν καλοκαιρίαν
Δώδεκα μήνας χ̌ειμωγκόντς, 
χαλάζι͜α και βρεχ̌ία 

Το γεργάν’ σ̌κεπάουμαι,
τεάμ’ ν’ αναπάουμαι 
Ὰμα ούλι͜α μαεμένα,
κείμαι κά’, νουνίζω εσένα

Επουγαλεύτα ας σην κλαίη 
κι ας σην αροθυμία σ’
κι εσύ ’κ’ εύρες έναν κεσ̌έν
να θέκ’ς με  σην καρδία σ’

Το γεργάν’ σ̌κεπάουμαι,
τεάμ’ ν’ αναπάουμαι 
Ὰμα ούλι͜α μαεμένα,
κείμαι κά’, νουνίζω εσένα

Τα κρίματα μ’ αμέτρετα, 
τ’ εσά πα μετρεμένα
Ν’ ευρήκ’ς  σον κόσμον την εγάπ’
ντο ’κ’ εύρες μετ’ εμένα

Το γεργάν’ σ̌κεπάουμαι,
τεάμ’ ν’ αναπάουμαι 
Ὰμα ούλι͜α μαεμένα,
κείμαι κά’, νουνίζω εσένα