Σου κρεβατί’ σ’ το γιάν’ καικά

Σου κρεβατί’ σ’ το γιάν’ καικά,
σα ποδάρι͜α σ’ μερέαν
ολίγον τόπον ποίσον με,
εμέν τον ξενιτέαν

Αέτσ’ πως έν’, καλόν έν’,
[ψ̌η μ’] τ’ εγκαλόπο σ’ αλών’ έν’
Εφίλεσα το μαγ’λόπο σ’,
ας σ’ εμόν τρυφερόν έν’

Η φοτά σ’ τσ̌ακανίεται
άμον θάλασσας κύμαν
Θα ρούζω και φουρκίουμαι,
πουλί μ’, θα έ͜εις το κρίμαν

Αέτσ’ πως έν’, καλόν έν’,
[ψ̌η μ’] τ’ εγκαλόπο σ’ αλών’ έν’
Εφίλεσα το μαγ’λόπο σ’,
ας σ’ εμόν τρυφερόν έν’

Ατά τ’ εσά τα καλλόπα,
ατά τ’ εσά τ’ ομμάτι͜α
τογραεύ’νε το καρδόπο μ’
κι ευτάν’ ατο κομμάτι͜α

Αέτσ’ πως έν’, καλόν έν’,
[ψ̌η μ’] τ’ εγκαλόπο σ’ αλών’ έν’
Εφίλεσα το μαγ’λόπο σ’,
ας σ’ εμόν τρυφερόν έν’

Νασάν εκείνον π’ αποθάν’
σον τόπον ντ’ εγεννέθεν,
που ’κ’ εφέκεν τα χώματα τ’
και που ’κ’ εξενιτεύτεν¹

Αέτσ’ πως έν’, καλόν έν’,
[ψ̌η μ’] τ’ εγκαλόπο σ’ αλών’ έν’
Εφίλεσα το μαγ’λόπο σ’,
ας σ’ εμόν τρυφερόν έν’