Θεέ μ’, ας έτον όρωμαν

Τ’ ομμάτι͜α σ’ με τ’ ομματόπα μ’
έρθαν και ανταμώθαν
Και με τα δάκρυ͜α τη σεβντά σ’,
πουλόπο μ’, εγομώθαν

Ατώρα π’ ανταμώθαμε
εντώκεν η καρδία μ’
Θεέ μ’, ας έτον όρωμαν,
μη γνέφιζα καμίαν

Τα χρόνι͜α κι αν εδέβανε
η καρδι͜ά μ’ ματωμένον
και τ’ όνεμα σ’ με το μαχ̌αίρ’
βαθέα έν’ γραμμένον

Ατώρα π’ ανταμώθαμε
εντώκεν η καρδία μ’
Θεέ μ’, ας έτον όρωμαν,
μη γνέφιζα καμίαν

Τα όνερα¹ ντ’ εποίν’ναμε
άμον σαχτάρι͜α εδέβαν
Βαθέα απέσ’ σο καρδόπο μ’
έσ’νε και θα είσαι έναν

Ατώρα π’ ανταμώθαμε
εντώκεν η καρδία μ’
Θεέ μ’, ας έτον όρωμαν,
μη γνέφιζα καμίαν