Καρδόπο μ’, ντό θα ’ίνεσαι

Μετ’ έναν πόνον ντ’ έσυρες,
καρδία μ’, εματώθες
Ακόμαν πόσα έ͜εις να σύρτς
ατώρα π’ επροδόθες;

Καρδόπο μ’, ντό θα ’ίνεσαι;
γεράδες θα γομούσαι!
Αέτσ’ θα φεύ’ς ας ση ζωήν
κι άλλο ’κι θα λαρούσαι

Φοβούμαι ’κι θα ταγιανί͜εις,
εσύ ση χωρισίαν
και τίναν έ͜εις να δί’ σε -να
εσέν παρηγορίαν;

Καρδόπο μ’, ντό θα ’ίνεσαι;
γεράδες θα γομούσαι!
Αέτσ’ θα φεύ’ς ας ση ζωήν
κι άλλο ’κι θα λαρούσαι

Κι άλλο βαρέα ασ’ όλια έν’¹,
καρδι͜ά μ’, η μαναχ̌ία
Αδέλφι͜α διδυμάρι͜α είν’
με την αροθυμίαν

Καρδόπο μ’, ντό θα ’ίνεσαι;
γεράδες θα γομούσαι!
Αέτσ’ θα φεύ’ς ας ση ζωήν
κι άλλο ’κι θα λαρούσαι