Η εγάπ’ εμουν

Έλα, τ’ άστρα αναμέν’νε
και ο φέγγον πα σουμών’
Η εγάπ’ εμουν ο ήλιον
ντο φωτάζ’ τον ουρανόν

Έναν τέρεμα σ’, πουλί μ’,
το βράδον ευτάει πρωίν
Ντό γλυκέα ξημερών’
σην εγκάλι͜α σ’ το ζεστόν!

Έλα, τ’ άστρα αναμέν’νε
και ο φέγγον πα σουμών’
Η εγάπ’ εμουν ο ήλιον
ντο φωτάζ’ τον ουρανόν

Έναν φίλεμα σ’, πουλί μ’,
το καρδόπο μ’ πώς μεθύν’!
Εθαρρώ η ψ̌η μ’ θ’ εβγαίν’,
σον παράδεισον θ’ εμπαίν’

Έλα, τ’ άστρα αναμέν’νε
και ο φέγγον πα σουμών’
Η εγάπ’ εμουν ο ήλιον
ντο φωτάζ’ τον ουρανόν