Ση σεβντι͜άς το μονοπάτ’

Σον κόσμον ντο τολανεύ’ς
όσον και να αραεύ’ς
’κι θα ’βρήκ’ς άλλον πουδέν
ν’ αγαπά σε άμον εμέν

Έλα μετ’ εμέν πορπάτ’
ση σεβντι͜άς το μονοπάτ’
και ας έχουμε απ’ εμπρός¹
οδηγόν τσ’ εγάπ’ς το φως

Πολλά τ’ άστρα ντο κρατούν
φωτεινόν τον ουρανόν
Σο καρδόπο μ’ λαντακίζ’
τ’ εσόν τ’ άστρον μαναχόν

Έλα μετ’ εμέν πορπάτ’
ση σεβντι͜άς το μονοπάτ’
και ας έχουμε απ’ εμπρός
οδηγόν τσ’ εγάπ’ς το φως

Τη καρδι͜άς ι-μ’ διδυμάρ’
έν’ το καρδόπον τ’ εσόν
Σο γιάνι μ’ όντες ’κι στέκ’ς
το καρδόπο μ’ έν’ λειψόν

Έλα μετ’ εμέν πορπάτ’
ση σεβντι͜άς το μονοπάτ’
και ας έχουμε απ’ εμπρός
οδηγόν τσ’ εγάπ’ς το φως