Άμον τ’ άνθος η καρδία μ’

Ας σα άστρα εμορφύν’
ση σκοτίαν ουρανόν
Φέγγον κι ήλιον καπατεύ’
εμορφάδα σ’ μαναχόν

Άμον τ’ άνθος η καρδι͜ά μ’
ση σεβντά σ’ ανοίεται
κι άμον τη Μαρτί’ το χ̌ι͜όν’
γάλι͜α-γάλι͜α λύεται

Γερανέον όντες έ͜εις
τσ̌ιτσ̌ακόπον σο μαλλί σ’
ντ’ έμορφα, αρνί μ’, ιεύ’
με το χρώμαν του ’ματί’ σ’

Άμον τ’ άνθος η καρδι͜ά μ’
ση σεβντά σ’ ανοίεται
κι άμον τη Μαρτί’ το χ̌ι͜όν’
γάλι͜α-γάλι͜α λύεται

Που τρυγά¹ νασάν ατόν
τη σεβντάς ι-σ’ το αμπέλ’
και το φίλεμαν ντο παίρ’
’πιδι͜αβαίν’ κι ατό το μέλ’

Άμον τ’ άνθος η καρδι͜ά μ’
ση σεβτά σ’ ανοίεται
κι άμον τη Μαρτί’ το χ̌ι͜όν’
γάλι͜α-γάλι͜α λύεται