Τσ̌ίξον εμέν τον άχαρον

Εείνος που θα χ̌αίρεται
και θ’ αξ̌αεύ’ τα κάλλια σ’
Σα υστερνά, μικρόν αρνί μ’,
θα εγροικά τα χάλια σ’

’Πολέμανα ο άχαρον
να χτίζω την καρδία σ’
κι εσύ αλλού εράευες
να παίρτς παρηγορίας

Τσ̌ίξον εμέν τον άχαρον,
ο Θεόν να ελιά σε
Άνθρωπος ’κι θ’ ευρίεται
αέτσ’ να αγαπά σε

Αν έν’ να φεύ’ς τιδέν μη λες,
καν’νάν τσ̌οάπ’ μη δί’ς -ι!
Πασ̌κείμ’ θα αναμένω σε 
όντες έρχ̌εσ’ οπίσ’ -ι;