Το βοτάνι μ’

Αραεύω σ’ ορμανόπα,
σο παρχάρ’, σα καλυβόπα
πού να ευρήκω το βοτάνι μ’,
σ’ όποιον τσ̌ιτσ̌άκ’ απάν’ -ι

Ντό θα ευτάω εγώ ’κι ξέρω
τ’ αχούλι μ’ οπίσ’ να φέρω
Πουλί μ’, η εγάπ’ τ’ εσόν -ι
έκαψεν την ψ̌ην τ’ εμόν -ι

Για τ’ εσέν θα παλαλούμαι,
θ’ αποθάνω εγώ φοούμαι
Βάλον εγάπ’ σο καρδόπο μ’,
έλα να λαρώντς το ψ̌όπο μ’

Η σεβντά σ’ έν’ το βοτάνι μ’,
γεσ̌ίλ’ ευτάει και τ’ ορμάνι
Γεσ̌ίλ’ ευτάει το παρχάρι,
γεσ̌ίλ’ για τ’ εσόν τη χάρην