Ο καρίπ’ς

Ακεί πέραν που κάθεται
και το ρακίν κομπούται
Πασ̌τάν καρδόπον άκλερον
καμίαν ’κι λαρούται

Εγάπ’ εσέν επόνεσεν
και τέρτι͜α επλερώθεν
Τ’ ομούτ’ εχάσεν ο καρίπ’ς
’ς σα δάκρυ͜α εμερώθεν

Εγκάλι͜α που έν’ εύκαιρον
πέει με πώς θα χουλείται;
Για πέει με πώς να χ̌αίρεται,
το βράδον πώς να κείται;